Het “symptoom” waarop men zich richt in de mindfulness training is eenvoudigweg het lijden waarmee ieder levend wezen te maken krijgt. Ondertussen wordt Mindfulness aangewend in diverse lichamelijke en psychische ziektebeelden maar origineel is deze praktijk ontstaan en gericht op meer universele, niet-klinische aspecten van menselijk lijden.

Het verbreden van het veld van gewaarzijn in meditatie, kan het leven met chronische pijn verrijken.
De aandacht focussen kan dienstig zijn bij ruminerend denken, bij depressie en angst.
Mindfulness is bijzonder efficiënt bij stressgerelateerde klachten en aandoeningen.

Geen enkele toestand, ook al is deze plezierig, kan onbegrensd blijven bestaan. Onplezierige ervaringen zijn niet te vermijden. Nochtans zijn we geconditioneerd om ongemak te vermijden en plezierige ervaringen te zoeken, waardoor ons leven gekleurd wordt door een gevoel van onvoldaan zijn, een gevoel iets te missen.

Leven is evolueren, veranderen. De automatische neiging om in de comfortzone te blijven, het veilige, gekende gebied, houdt ons vast, zelfs als die comfortzone geen goed gevoel meer geeft. In die comfortzone blijven wil zeggen dat je altijd op dezelfde manier denkt, reageert, redeneert en voelt. Mindfulness nodigt je uit om buiten de lijntjes te gaan.